ಲೇಖನ : ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಎಂಬ ಅಪಪ್ರಚಾರ

ವಚನಾಧಾರಿತ ಪ್ರತಿಪಾದನೆ

ಹಸಿವಾದಡೆ ಊರೊಳಗೆ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನಗಳುಂಟು.
ತೃಷೆಯಾದಡೆ ಕೆರೆ ಹಳ್ಳ ಬಾವಿಗಳುಂಟು.
ಅಂಗಶೀತಕ್ಕೆ ಬೀಸಾಟ ಅರಿವೆಗಳುಂಟು.
ಶಯನಕ್ಕೆ ಹಾಳು ದೇಗುಲಗಳುಂಟು.
ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯಾ,
ಆತ್ಮಸಂಗಾತಕ್ಕೆ ನೀನೆನಗುಂಟು.

ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಭಕ್ತೆ ಅಲ್ಲ; ಅವರು 12ನೇ ಶತಮಾನದ ಕನ್ನಡ ಸಮಾಜದ ಅತೀ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ತತ್ವನಿಷ್ಠ, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಶರಣೆ. ಆದರೆ ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು “ ಬೆತ್ತಲೆ ಸಾಧಕಿ” ಎಂಬ ಅಪಭ್ರಂಶದ ಮೂಲಕ ತಪ್ಪಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ “ಉಡುತಡಿಯಿಂದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು” ಎಂಬ ಮಾತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಅಜ್ಞಾನ, ಅರ್ಥಭ್ರಂಶ ಮತ್ತು ಪುರುಷಕೇಂದ್ರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯ ಫಲ.

ಈ ಲೇಖನವು ಮೇಲಿನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಆ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.
1. ವಚನದ ಮೂಲ ತತ್ತ್ವ : ದೇಹ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಲ್ಲ, ಆತ್ಮನಿಷ್ಠೆ
ಈ ವಚನವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ –
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ದೇಹವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ,
ಬದಲಾಗಿ ದೇಹದ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಅತಿರೇಕವಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಹಸಿವಾದಡೆ ಊರೊಳಗೆ ಭಿಕ್ಷಾನ್ನಗಳುಂಟು–
→ ಆಹಾರವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ; ಸಮಾಜದಲ್ಲೇ ಆಹಾರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ತೃಷೆಯಾದಡೆ ಕೆರೆ ಹಳ್ಳ ಬಾವಿಗಳುಂಟು –
→ ನೀರಿನ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಅವರು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಂಗಶೀತಕ್ಕೆ ಬೀಸಾಟ ಅರಿವೆಗಳುಂಟು–
→ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸಾಲು.
ಅಂಗಶೀತಕ್ಕೆ ಬಟ್ಟೆಗಳುಂಟು ಎಂದು ಅವರು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಸಾಲು ಇರುವುದೇ ಸಾಕು ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಬೆತ್ತಲೆಯನ್ನು ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ.
ಯಾರು ದೇಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು “ಅಂಗಶೀತಕ್ಕೆ ಅರಿವೆಗಳುಂಟು” ಎಂದು ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

2. “ನಗ್ನತೆ” ಮತ್ತು “ವೈರಾಗ್ಯ”– ಗೊಂದಲದ ಮೂಲ
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ಕುರಿತು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಏನೆಂದರೆ –
ವೈರಾಗ್ಯ = ಬೆತ್ತಲೆತನ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವುದು.
ವಚನ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯ ಎಂದರೆ ದೇಹದ ನಿರಾಕರಣೆ ಅಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರದ ನಿರಾಕರಣೆ. ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ “ನಾನು ಹೆಣ್ಣು, ನಾನು ರಾಣಿ, ನಾನು ಪತ್ನಿ” ಎಂಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾರೆ – ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಲ್ಲ.
ಅವರು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದು ಭೋಗದ ಅಲಂಕಾರ,
ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದು ಸ್ತ್ರೀಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಂಧನ.
ಅದು ನಗ್ನತೆ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಮಾನಸಿಕ ಮುಕ್ತಿ.

3. ಉಡುತಡಿಯಿಂದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ “ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ” ಹೋದರು ಎಂಬುದು ಏಕೆ ಅಸಂಭವ?
ಇದನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕು. 12ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯುವ ಮಹಿಳೆ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನೂರಾರು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ನಡೆದು
ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು
ತರ್ಕಕ್ಕೂ, ಸಮಾಜಕ್ಕೂ, ಮಾನವೀಯತೆಗೂ ವಿರುದ್ಧ.
ಇಂತಹ ಘಟನೆಯೊಂದು ನಡೆದಿದ್ದರೆ ಸಮಕಾಲೀನ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಲ್ಲೇಖ ಇರಬೇಕಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಮಪ್ರಭು, ಬಸವಣ್ಣ, ಇತರ ಶರಣರ ವಚನಗಳಲ್ಲಿ ವಿವರಣೆ ಇರಬೇಕಿತ್ತು
ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ನಂತರದ ಕಾಲದ ಕತೆ, ಸ್ತ್ರೀ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಅತಿರೇಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಪುರುಷಪ್ರಧಾನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಫಲ.
4. “ಚೆನ್ನಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನಯ್ಯಾ, ಆತ್ಮಸಂಗಾತಕ್ಕೆ ನೀನೆನಗುಂಟು” – ವಚನದ ಶೃಂಗ
ವಚನದ ಕೊನೆಯ ಸಾಲೇ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ — ಆತ್ಮಸಂಗಾತಕ್ಕೆ ನೀನೆನಗುಂಟು
ಅವರ ಹುಡುಕಾಟ ದೇಹದ ವಿರುದ್ಧವಲ್ಲ, ಅದು ಆತ್ಮದ ಸಂಗಾತಿಗಾಗಿ. ಯಾರಿಗೆ ಆತ್ಮಸಂಗಾತ ಮುಖ್ಯವೋ, ಅವರಿಗೆ ದೇಹದ ಅತಿರೇಕ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ – ಆದರೆ ದೇಹದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ಅವರು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಸಂಯಮದ ಸಾಧಕಿ, ಅತಿರೇಕದ ಪ್ರಚಾರಕಿಯಲ್ಲ.

5. ಬೆತ್ತಲೆ ಎಂಬ ಅಪಪ್ರಚಾರ : ಮಹಿಳಾ ಶರಣೆಯ ಅವಮಾನ
“ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಬೆತ್ತಲೆ” ಎಂಬ ಮಾತು — ಅವರ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಣ್ಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಅವರ ಬೌದ್ಧಿಕತೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಡುತ್ತದೆ ಅವರ ವಚನಗಳ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ
ಅವರನ್ನು ವಿಸ್ಮಯ ವಸ್ತುವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಹೊರಟವಳಲ್ಲ, ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಹೊರಟವಳು.

6. ತೀರ್ಮಾನ : ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ನಗ್ನಳಲ್ಲ – ನಿರ್ಭೀತ ಶರಣೆ ಈ ವಚನವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಅಂಗಶೀತಕ್ಕೆ ಬೀಸಾಟ ಅರಿವೆಗಳುಂಟು
ಈ ಒಂದೇ ಸಾಲು
ಎಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ಉಡುತಡಿಯಿಂದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಬೆತ್ತಲೆಯಾಗಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಅವರು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ನಗ್ನತೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಆತ್ಮನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಬದುಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು. ಅವರ ವಚನಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದೆಂದರೆ, ಅವರನ್ನು ಕತೆಗಳ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ತತ್ತ್ವಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಬೆತ್ತಲೆ ಅಲ್ಲ, ಬೆಳಕು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

ಡಾ. ಜಿ. ವಿ. ಮಂಜುನಾಥ, ಇತಿಹಾಸ ಉಪನ್ಯಾಸಕರು    ಕೊಟ್ರೆ ನಂಜಪ್ಪ ಪ. ಪೂ ಕಾಲೇಜು                        ಹೊಳಲ್ಕೆರೆ – ಚಿತ್ರದುರ್ಗ ಜಿಲ್ಲೆ ಚರವಾಣಿ – 9945727746 Gmail – drmanjunathagv@gmail.com