ಒಂದು ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ
ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನಪ್ಪನಿಗೆ
ಉಪಾಹಾರ ತೆರುತ್ತಿರುವಾಗ
ನನಗೊಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ಕಾಣೆಸಿದಳು
ಎಪ್ಪಾ ಬಾರೋ ನನಪ್ಪಾ
ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ
ಕರೆದೊಯ್ದು ಕೂರಿಸು
ಎಂದು ಮೇಲು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ
ಕೆಳುತ್ತಾ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದಳು
ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಆ ವೃದ್ಧೆಯ
ಸೋಸೆ ನಡಿಯಪ್ಪಾ ಈ ಹಣ್ಣಾದ ಮುದುಕಿಯ ಗೋಳು
ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದಳು
ಮನೆಯೊರಗಿನ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ
ಕುಳಿತಿರುವ ವೃದ್ಧೆಯ ಜೀವ
ಅಳುಮುಖದಿ
ಕರೆದು ಕರೆದು ಕೆಳುತ್ತಿರುವುದು
ನನಗಾದ ನೋವು ಅಗಾಧ
ನನಗಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ
ಈ ಕಾಲದ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಜೀವನ
ಉಪ್ಪಿಲ್ಲದ ಊಟದಂತಾಗಿದೆ ಎಂದು
ಕಿರಿಯರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಿರಿಯರ
ತವತ ತಲ್ಲಣಗಳು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಇಂದು
ಪೋನೆಂಬ ಆಡಂಬರದ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ
ಕಿರಿಯರು ಮುಳುಗಿಹರು ಇಂದು
ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದು
ವೃದ್ದರ ಜೀವನ ಎಂದೆಂದು
ರಾಹುಲ್ ಸರೋದೆ
ಗಂಗಾವತಿ
ಕವಿತೆಯನ್ನು ಹಾಕಿದ ಸಂಪಾದಕರಿಗೆ ನನ್ನ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಧನ್ಯವಾದಗಳು